W celu poprawienia wyglądu i działania strony KWW Jana Śpiewaka - Wygra Warszawa stosuje pliki cookies. Korzystanie z naszej strony oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można zablokować tę możliwość za pomocą ustawień przeglądarki. Szczegółowe informacje o gromadzonych informacjach znajdują się tutaj.
KWW Jana Śpiewaka – Wygra Warszawa

Program

Zdrowie

Zamiast się leczyć, lepiej zapobiegać. Ale skąpstwo rządu i Ratusza doprowadziło do tego, że brakuje podstawowej opieki dla naszych dzieci, rodziców i babć.

Stworzymy Warszawę, która zawsze pamięta o Twoim zdrowiu. Zapewnimy darmową opiekę wszystkim dzieciom w wieku „żłobkowym”. W szkołach zwiększymy liczbę kontroli stomatologicznych i zatrudnimy więcej psychologów, by Twoje dzieci weszły zdrowe w dorosłość.

Oburza nas ukryta prywatyzacja w publicznych placówkach zdrowotnych: sprzęt jest często dzierżawiony, stołówkę prowadzi zewnętrzna firma, a salowe, ochroniarze i sprzątaczki pracują na umowach śmieciowych. Spada jakość opieki i zadowolenie pacjentów. Ukrócimy te procedery.

Nawet gdy my lub nasi bliscy chorują przewlekle, chcemy wciąż uczyć się, bawić i pracować. Warszawę stać na to, by umożliwić to każdemu, bez względu na zamożność. Opiekunom zapewnimy pomoc wytchnieniową. Zbudujemy mieszkania chronione. Z ulic usuniemy bariery architektoniczne.

Nawet w podeszłym wieku możemy być zdrowi dłużej. Każdą osobę po siedemdziesiątce przynajmniej dwa razy w roku odwiedzi pielęgniarka, by ocenić stan zdrowia i doradzić, jak lepiej o siebie dbać.

Dowiedz się więcej! Nasz pomysł na Warszawę to:

  • Wyrównanie dostępu do żłobków i dobrej edukacji.

  • Warszawa bez smogu, który rujnuje nasze zdrowie po cichu.

  • W każdej dzielnicy Lokalny Ośrodek Wsparcia, w którym otrzymasz pomoc dopasowaną do Twoich unikalnych potrzeb.

  • Podłączenie miejskich mieszkań do centralnego ogrzewania.

  • Nowe parki, ścieżki rowerowe i siłownie na świeżym powietrzu.

Założenia 

Na szczeblu miejskim możemy i musimy przeciwdziałać niekorzystnym zjawiskom wynikłym z wieloletnich zaniedbań ochrony zdrowia w Polsce. Niedostateczne finansowanie, w połączeniu z gwałtownym rozwojem usług w sektorze prywatnym, doprowadziły do niedoboru lekarzy i pielęgniarek oraz wzrostu nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej.

Pozostawiono własnemu losowi osoby starsze, przewlekle chore i osoby z niepełnosprawnościami. Dla osób o niższych dochodach dostęp do usług medycznych staje się teoretyczny. Lekceważenie jakości życia tak wielu ludzi jest nie tylko niegodne, ale także rozrzutne. Warszawa potrzebuje, by jej mieszkańcy byli tak sprawni, jak to możliwe, a swój czas przeznaczali na osobisty rozwój, w tym zawodowy i rodzinny, realizację pasji politycznych i społecznych.

Nasze główne cele to:

  • Poprawa dostępności opieki zdrowotnej, w tym dla dzieci, osób z niepełnosprawnościami, seniorów i kobiet.

  • Poprawa jakości usług medycznych.

  • Poprawa dostępności informacji.

  • Większe wsparcie dla osób w podeszłym wieku.

  • Większe wsparcie dla osób przewlekle chorych.

  • Kompleksowe wsparcie dla osób z niepełnosprawnościami, w tym wymagających wsparcia intensywnego.

Jakość usług medycznych

Prywatyzacja usług medycznych doprowadziła do zróżnicowania ich jakości zależnie od tego, jak zamożny jest pacjent czy pacjentka. Bogatsi mieszkańcy nie czekają w kolejce do publicznego lekarza, lecz umawiają się na prywatną wizytę. Wiele prywatnych Domów Pomocy Społecznej na Mazowszu udaje pensjonat, aby uchylić się od przestrzegania przepisów dotyczących tych placówek. Z drugiej strony praca salowych i ochroniarzy oraz usługi gastronomiczne są outsource’owane, co często wiąże się z obniżeniem ich jakości.

Przeciwstawimy się wszelkim formom komercjalizacji publicznych placówek ochrony zdrowia i usług przez nie zapewnianych. Dążymy również do jak najlepszej opieki zdrowotnej w placówkach prowadzonych przez miasto.

Nasze główne obszary skupienia to:

  • Ujednolicenie poziomu opieki.

  • Poprawa jakości usług pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych.

  • Usprawnienie Stołecznego Centrum Opiekuńczo Leczniczego.

  • Rozszerzenie Programów Polityki Zdrowotnej.

Dążymy do ujednolicenia poziomu opieki poprzez: 

  • Wprowadzenie audytów wspierających zarządzanie w zakładach leczniczych i wykorzystanie informacji zwrotnych od pacjentów.

  • Zapewnienie priorytetu dla kobiet potrzebujących przepisania antykoncepcji postkoitalnej we wszystkich miejskich przychodniach

  • Współpracę z konsultantami wojewódzkimi w kwestii jakości udzielanych świadczeń opartych na wytycznych towarzystw naukowych.

  • Zapewnienie publicznego dostępu do ocen i wyników audytów placówek ochrony zdrowia

  • Odwrócenie prywatyzacji stołówek w celu poprawy ilości i jakości żywności serwowanej w placówkach ochrony zdrowia.

  • Odejście od outsourcingu i umów śmieciowych w zatrudnieniu salowych, ochroniarzy i sprzątaczek.

  • Sprzeciw wobec ukrytej prywatyzacji w publicznych placówkach zdrowotnych, takiej jak dzierżawienie sprzętu bądź pomieszczeń.

  • Wprowadzenie szkoleń równościowych dla personelu w miejskich placówkach ochrony zdrowia (dot. równego traktowania bez względu na płeć, pochodzenie, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną, tożsamość płciową etc.)

  • Przykład rozwiązania szczegółowego: dążenie do aktualizowania wiedzy Położnych Podstawowej Opieki Zdrowotnej w zakresie porad udzielanych młodym rodzicom.

  • Ściślejszy nadzór nad podmiotami prywatnymi, świadczącymi usługi zdrowotne w ramach programów polityki zdrowotnej miasta.

Dążymy do radykalnej poprawy jakości usług wykonywanych przez pielęgniarki środowiskowo-rodzinne poprzez:

  • Egzekwowanie od kierownictwa poradni wykonywania kontraktów z NFZ, które zobowiązują pielęgniarki do wizyt domowych.

  • Zapewnienie dodatkowych środków z budżetu miejskiego na realizowanie zadań edukacyjnych z zakresu profilaktyki, promocji, żywienia, zasad postępowania w chorobie, działania leków, skutków nieprzestrzegania zaleceń, rehabilitacji, wsparcia informacyjnego o organizacji świadczeń wynikających z obecnego systemu kontraktowania, braku konieczności ponoszenie kosztów badań, praw pacjenta wynikających z zasad kontraktowania świadczeń itd. – Dodatkowe zadania będą się wiązać ze zwiększeniem zatrudnienia i podwyższenia wynagrodzeń pielęgniarek

  • Zapewnienie dodatkowych środków z budżetu miejskiego w celu ujednolicenia (w górę) wynagrodzeń pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych.

  • Wprowadzenie standardu, że przynajmniej 2 razy w roku pielęgniarka odwiedza każdą osobę powyżej 70. roku życia oceniając jej stan zdrowia i podejmując ew. odpowiednią interwencję

  • Pełne pokrycie rejonu rozpoznaniem środowiskowym

  • Przykład rozwiązania szczegółowego: W obecnej chwili przepisowo wyposażona torba pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych przewyższa możliwości fizyczne pielęgniarek. Postulujemy wyposażenie pielęgniarek chodzących w rejon w wózki. 

Stołeczne Centrum Opiekuńczo-Lecznicze powinno zatrudniać godnie wynagradzany personel i podnieść poziom usług. Opieka nad osobami obłożnie chorymi wymagającymi intensywnego wsparcia musi być sprawowana odpowiedzialnie, przez personel opiekuńczy medycznie, który otrzymuje godne wynagrodzenia i dysponuje właściwym doświadczeniem.

Dlatego postulujemy:

  • Radykalne podniesienie płac opiekunów w ZOL.

  • Rezygnację z usług agencji pośredniczących w szukaniu niewykwalifikowanych uzupełnień kadrowych.

  • Zwiększenie liczby pielęgniarek i opiekunów na oddział: w dzień 4 opiekunów i 2-3 pielęgniarki, a w nocy 2 opiekunów i 2 pielęgniarki.

  • Wprowadzenie opieki lekarza 24h na dobę, w tym w święta.

  • Bezpłatne zapewnienie wszystkich potrzebnych środków pielęgnacyjnych, a nie tylko podstawowych.

  • Zwiększenie liczby godzin terapii zajęciowej i rehabilitacji.

Dążymy również do rozszerzenia Programów Polityki Zdrowotnej miasta:

  • Rozszerzenie profilaktyki chorób jamy ustnej u dzieci, między innymi poprzez zwiększenie liczby kontroli stomatologicznych u dzieci w okresie szkoły podstawowej.

  • Rozszerzenie programu in vitro opartego na propozycji przygotowanej przez Razem wspólnie ze stowarzyszeniem „Nasz Bocian”.

  • Wspieranie programów walki z depresją w środowiskach lokalnych we współpracy z centrami środowiskowej opieki psychiatrycznej.

Dostęp pacjentów do informacji

Miasto, chociaż nie spoczywa na nim główny ciężar finansowania publicznych wydatków na zdrowie, może jednak znacząco wpłynąć na dostępność usług zdrowotnych poprzez zapewnienie pacjentom i pacjentkom pełnej informacji na temat przysługujących im świadczeń, praw i standardów opieki zdrowotnej.

Proponujemy utworzenie w szpitalach i przychodniach niezależnych od kierownictwa placówki punktów informacyjnych obsługiwanych przez życzliwych i fachowych doradców pozostających w kontakcie z pielęgniarkami środowiskowo-rodzinnymi. Taki pracownik powinien mieć kierunkowe przygotowanie i rozumieć zadania danej placówki, po to by umiał fachowo przedstawić pacjentowi dostępne dla niego możliwości. Widzimy tu kilka opcji:

  • Wykształcenie pielęgniarskie lub inne medyczne.

  • Ukończenie kierunku “zdrowie publiczne”.

  • Doświadczenie w ratownictwie medycznym.

  • Doświadczenie w zarządzaniu w ochronie zdrowia.

Pracownicy punktów informacyjnych powinni mieć stały kontakt z pielęgniarkami środowiskowo-rodzinnymi, tak aby informacja docierała również do osób obłożnie chorych, starszych i ich opiekunów faktycznych.

Osoby z niepełnosprawnościami

Nie zgadzamy się na to, że najbogatsze miasto w Polsce nie umie realizować potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Domagamy się:

  • równych praw,

  • niedyskryminacji,

  • włączenia społecznego,

  • koniecznego wsparcia w byciu częścią społeczności

  • zaspokojenia potrzeb wynikających z niepełnosprawności i niesprawiedliwości społecznej.

Osoby z niepełnosprawnościami to bardzo zróżnicowana grupa. Niepełnosprawnym można się urodzić, ale też można nabyć niepełnosprawność w wyniku urazów, choroby lub starzenia się. W tym sensie ten temat dotyczy wszystkich. Wśród osób z niepełnosprawnościami są:

  • osoby wymagające całodobowego wsparcia,

  • osoby ze sprzężoną niepełnosprawnością,

  • osoby z głęboką niepełnosprawnością intelektualną,

  • osoby z niepełnosprawnościami sensorycznymi (wzrok, słuch),

  • osoby z niepełnosprawnościami ruchowymi.

To w rzeczywistości grupy o bardzo odmiennych potrzebach, których nie należy sprowadzać do ogólnego terminu „niepełnosprawność”. Tymczasem miasto nie prowadzi niemal żadnych badań dotyczących osób z niepełnosprawnościami, które uwzględniałyby ich liczbę, rodzaje niepełnosprawności oraz potrzeby dotkniętych nimi ludzi. Dlatego potrzebujemy pilnie przeprowadzenia Warszawskiego Spisu Powszechnego, który uwzględni te zagadnienia.

Osoby z niepełnosprawnościami mają prawo do niezależnego życia w swoich społecznościach, a obowiązkiem miasta jest umożliwienie im tego. Niezależne życie w społeczności oznacza:

  • Mieszkanie w domu, a nie w instytucji.

  • Dążenie do niezależności odpowiadającej możliwościom.

  • Dostęp miejskiej przestrzeni, usług i wydarzeń.

Dlatego chcemy stopniowo odchodzić od wielkich instytucji izolujących ludzi od lokalnego środowiska. Chcemy zapewnienia dla nich miejsc do możliwie samodzielnego mieszkania, takich jak mieszkania chronione, a w ostateczności, jako forma przejściowa, małe Domy Pomocy Społecznej. Tylko nieliczne osoby z niepełnosprawnościami nie mogą mieszkać we własnym domu. Często potrzebują po prostu odpowiednio intensywnego wsparcia asystenckiego lub opiekuńczego.

Wsparcie OzN nie może się opierać w całości na usługach prywatnych czy na rodzinie. Przerwa regeneracyjna powinna być dostępna dla wszystkich opiekunów faktycznych, niezależnie od pokrewieństwa. Gdy nie ma systemu wsparcia, opieka opiera się na rodzinie i usługach opłacanych prywatnie. Nie godzimy się na ten stan rzeczy.

Ogromnym problemem jest ogólne niedostosowanie usług zdrowotnych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. W przypadku osoby, która nie może opuścić mieszkania, każde pilne badanie oznacza konieczność przejazdu karetką lub wizyty lekarza w domu, również gdy jest to lekarz-specjalista. Stąd specjalistyczne wizyty lekarskie na ogół nie są realizowane, natomiast koszt karetki częściowo dofinansowanej jest bezpośrednio uzgadniany z prywatnym dostawcą.

Niektóre placówki nie są dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową. Publiczne usługi ginekologiczne dla pewnych kategorii osób z niepełnosprawnościami są właściwie nieudzielane. Podobnie usługi dentystyczne np. dla osób ze sprzężoną niepełnosprawnością (np. autyzm i niepełnosprawność ruchowa).

Często się zdarza, że osoby z niepełnosprawnościami są zamknięte w swoich domach, bo brakuje asystenta osobistego, który pomoże w wyjściu do miasta lub osobistym załatwieniu danej sprawy. Przeszkodą jest również brak transportu specjalistycznego i rozpowszechnienie barier architektonicznych.

Odpowiedź na wymienione, liczne wyzwania widzimy w kompleksowym i zindywidualizowanym systemie wsparcia:

  • Wprowadzenie zasady, że imprezy, usługi itd. finansowane przez miasto muszą być dostępne dla wszystkich.

  • Stabilizacja usług wsparcia oferowanych osobom z niepełnosprawnościami przez miasto, w szczególności odejście od krótkoterminowych grantów dla NGO na rzecz wieloletniego powierzania zadań.

  • Wdrożenie zobowiązań wynikających z ratyfikowanej przez Polskę w 2012r. Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.

  • Wprowadzenie przerw regeneracyjnych dla wszystkich opiekunów faktycznych, niezależnie od pokrewieństwa, w szczególności nie tylko dla matek.

  • Egzekwowanie od placówek opieki zdrowotnej dostosowanie do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Rozumiemy przez to z jednej strony kontrolowanie, czy szpitale zapewniają usługi wszystkim kategoriom osób ubezpieczonych, a z drugiej strony doposażenie szpitali w niezbędny sprzęt i koordynacja świadczeń zdrowotnych z miejskimi usługami asystenckimi.

  • Reforma usług asystenckich i opiekuńczych.

  • Wdrożenie systemu informacji dla osób z niepełnosprawnościami.

  • Silne wsparcie instytucjonalne dla usług świadczonych osobom z niepełnosprawnościami.

  • Powołanie wiceprezydenta ds. osób z niepełnosprawnościami i seniorów.

  • Uwzględnianie klauzul społecznych dla osób z niepełnosprawnościami w ramach zamawianych przez miasto usług.

  • Preferencje w wynajmie lokali komunalnych i udogodnienia czynszowe wobec handlu i usług podejmujących wysiłek dostosowania się do potrzeb klientów z niepełnosprawnościami.

  • Dopuszczamy uzależnianie przedłużenia najmu od dostosowania do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, na przykład wyposażenia lokalu w podjazdy.

  • Usuwanie barier architektonicznych.

  • Działania w ramach programu transportowo-przestrzennego, które zmierzają do zapewnienia możliwości bezpiecznego poruszania się po mieście.

  • Usprawnienie transportu specjalistycznego: powiększenie i dywersyfikacja taboru, rozszerzenie grona beneficjentów o seniorów z ograniczeniami ruchowymi i rozliczanie przejazdów według taryfy ZTM.

Chcemy czerpać najlepsze rozwiązania z innych samorządów w Polsce. Inspiracjami dla naszego programu są:

  • Zielona Góra: zdywersyfikowany transport specjalistyczny.

  • Gdańsk: abonament na transport specjalistyczny.

  • Poznań: mieszkania wspomagane.

  • Świebodzin: centrum koordynacji i informacji usług dla osób z niepełnosprawnościami.

  • Gdynia: wysoko umocowany pełnomocnik ds. dostępności, współpracujący nie tylko z instytucjami publicznymi, lecz również z deweloperami i sektorem prywatnym.

  • Słupsk: program wsparcia wytchnieniowego.

Lokalne Ośrodki Wsparcia

Zamierzamy w każdej dzielnicy zbudować Lokalny Ośrodek Wsparcia (LOW). Będzie to nowy typ placówki świadczącej kompleksowe usługi dla osób z niepełnosprawnościami i seniorów. W pierwszej kadencji powstanie 9 takich ośrodków. Zatrudnimy w nich miejskich asystentów osoby niepełnosprawnej, którzy świadczyć będą kompleksowe usługi asystenckie i opiekuńcze. LOW zatrudni również osoby z niepełnosprawnościami, między innymi jako konsultantki/ów oraz testerki/ów ds. Dostępności.

Do zadań LOW będzie należało:

  • Informowanie o prawach i przysługujących świadczeniach.

  • Pośredniczenie między mieszkańcami i mieszkankami a NGO, które często oferują zróżnicowane i wysoko wyspecjalizowane usługi w określonym sektorze usług wspierających OZN.

  • Koordynowanie transportu specjalistycznego.

  • Informowanie pracodawców o możliwościach zatrudnienia osób z niepełnosprawnościami i korzyściach z tym związanych.

  • Informowanie placówek handlowych i usługowych o metodach i korzyściach związanych z adaptowaniem lokali zgodnie z potrzebami osób z niepełnosprawnościami.

  • Koordynowanie zespołu miejskich asystentów osób z niepełnosprawnościami i seniorów.

  • Utrzymanie 20 miejsc dostępny na krótki czas dla osób potrzebujących intensywnego wsparcia, których opiekunowie faktyczni potrzebują przerwy regeneracyjnej, tj. kilku dni przewidzianych na poprawę zdrowia lub wypoczynek.

  • Udzielanie informacji i koordynacja usług w przypadku gdy dana osoba nabywa niepełnosprawność lub zostaje rodzicem osoby niepełnosprawnej. 

Znacząco powiększymy zasób mieszkań chronionych stałego pobytu, w których widzimy alternatywę dla domów Pomocy Społecznej. Będą to zespoły mieszkaniowe po 10 mieszkań 4-osobowych na każde 2 tys. budowanych mieszkań komunalnych, zintegrowane w ramach osiedli komunalnych. Jedno mieszkanie w każdym zespole przeznaczane będzie na mieszkanie treningowe. To rozwiązanie będzie tańsze od opieki w Domu Pomocy Społecznej.

Szczególną rolę w systemie LOW będą pełnić miejscy asystenci osób z niepełnosprawnościami i seniorów. Ich zadaniem będzie będzie kompleksowe i zindywidualizowane wsparcie osób z niepełnosprawnościami w zakresie usług asystenckich i podstawowych usług opiekuńczych, a w szczególności:

  • Całodobowe wsparcie w miejscu zamieszkania.

  • Dzienne wsparcie w miejscu zamieszkania.

  • Dzienne wsparcie działań wymagających opuszczenia domu, w tym wsparcie w zakresie realizacji potrzeb zdrowotnych, kulturalnych, społecznych, rekreacyjnych itd. Może to oznaczać na przykład asystowanie osobie niewidomej przy okazji wizyty w nowym miejscu, osobie z niepełnosprawnością ruchową na basenie lub wsparcie w trakcie wizyty w placówce opieki zdrowotnej.

  • Całodobowe wsparcie w mieszkaniu chronionym stałego pobytu.

  • Usługi pielęgnacyjne.

  • Kilkugodzinne zastępstwa dla opiekunów faktycznych, służące np. załatwieniu sprawy urzędowej lub odbyciu wizyty lekarskiej.

  • Interwencje w wypadkach losowych, takich jak nagła choroba opiekuna faktycznego.

  • Interwencje w razie śmierci opiekuna faktycznego, polegająca na zapewnieniu usług asystenckich w miejscu zamieszkania lub pomocy w przenosinach osoby z niepełnosprawnością do mieszkania chronionego stałego pobytu.

  • Organizacja samopomocy seniorów.

  • Współpraca z pielęgniarkami środowiskowo-rodzinnymi w zakresie wyszukiwania starszych, samotnych osób wymagających wsparcia społecznego i usług asystencko-opiekuńczych.

  • Organizacja na poszczególnych osiedlach punktów kontaktu z udziałem społecznych koordynatorów samopomocy.

Asystenci miejscy odciążą Ośrodki Pomocy Społecznej i opiekunów środowiskowych, którzy powinni skoncentrować swe działania na rodzinach w trudnej sytuacji, wymagających szczególnego wsparcia.

Wydatki majątkowe LOW w pierwszej kadencji szacujemy na około 135 mln złotych. Wydatki bieżące utrzymania 9 placówek LOW pod koniec kadencji wyniosą 2,25 mln zł miesięcznie. Koszt asystentów miejskich jest trudny do oszacowania ze względu na brak wiarygodnych danych dotyczących potrzeb osób z niepełnosprawnościami w Warszawie i zostanie obliczony w trakcie kadencji na podstawie nowych danych. Możliwe jest uzyskanie wsparcia z funduszy UE. 

Miasto przyjazne seniorom

Chcemy zapewnienia możliwości korzystania z przestrzeni miasta, kultury, sportu, rekreacji, ale też aktywności obywatelskiej, realizowania hobby itd. na takich zasadach, jak inni mieszkańcy. – imprezy, usługi itd. finansowane przez miasto powinny po prostu być dostępne dla wszystkich.

Rozpoznajemy również dodatkowe potrzeby, szczególnie wśród seniorów i seniorek o mniejszych dochodach, z niepełnosprawnościami, czy osób samotnych. To grupy szczególnie wymagające wsparcia władz miasta.

Postulujemy:

  • Rozwój świetlic, centrów kultury i centrów komunikacji międzypokoleniowej – dotychczasowe działania miasta uznajemy za niewystarczające.

  • Budowę toalet publicznych, lepsze wykorzystanie toalet już istniejących

  • Całodobowe toalety w metrze.

  • Toalety na bulwarach.

  • Toalety na praskim brzegu Wisły.

  • Likwidację barier architektonicznych i bezpieczne poruszanie się po mieście – zgodnie z programem transportowo-przestrzennym.

Usługi zintegrowane z programem LOW:

  • Stworzenie sieci miejskich tanich jadłodajni, które oprócz usługi gastronomicznej na miejscu przygotowałyby ciepłe posiłki osobom, którym samodzielne przygotowanie ich sprawia trudność. Posiłki byłyby dostarczane przez Miejskich Asystentów OzN i seniorów.

  • Lokalna samopomoc dla seniorów organizowana przez miejskich asystentów.

  • Asystenci współpracujący z pielęgniarkami środowiskowo-rodzinnymi w zakresie wyszukiwania starszych, samotnych osób wymagających wsparcia społecznego i usług asystencko-opiekuńczych.